134 . ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا . . . « 1 » حسين گويد : ستمكار به حالش باقى است و آنكه را ميانه مىرود به حالش فانى است و پيش‌گيرنده در كارها ، مستقر در فناء حالش است . سوره يس 135 . إِنَّما تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ . . . « 2 » حسين گويد : منازل ذاكرين را كه ذكر ( قرآن ) او را فراموش كردند ، برترى دادم و اوقاتش را از بازگشت به رؤيت ذكر نگه داشتم . 136 . وَ ما لِيَ لا أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ « 3 » حسين گويد : هر قلبى به خاطر حرمت قصدش به ثواب اشتغال دارد ، پس او اجير ثواب است و نه بنده‌اى براى خداوند . براى پاداش و ثواب خداوند را مىپرستد . بندهء مردم است . آن‌كس كه حرمت خداوند را عظيم و بزرگ به شمارد هرگز به دور ثواب نمىچرخد . 137 . إِنَّ أَصْحابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِي شُغُلٍ فاكِهُونَ « 4 » حسين گويد : پروردگار با تجلى خويش بهشتيان را از لذتهاى بهشتى باز مىدارد ، زيرا پروردگار با تجلى خود ايشان را از خود بىخويش مىكند تا اين لذّت مخلوق ، ديرى نپايد و ملال بر آنان چيره نگردد . به‌هرحال خود بازگشت آنان است كه جاى تجلّى خدا بر ايشان را مىگيرد و آنان را غرق در شعف و وجد و نشاط مىكند ، زيرا در مشاهدهء خدا تمتع و لذّت نتوان برد .

--> ( 1 ) . همان ، آيه 32 ؛ سپس كتاب را به كسانى از بندگانمان كه برگزيده بوديم به ميراث داديم . ( 2 ) . يس ، آيه 11 ؛ تنها ، تو كسى را بيم مىدهى كه از قرآن پيروى كند و از خداى رحمان در نهان بترسد . ( 3 ) . همان ، آيه 22 ؛ چرا خدايى را كه مرا آفريده و به نزد او بازگردانده مىشويد ، نپرستم ؟ ( 4 ) . همان ، آيه 55 ؛ بهشتيان آن روز به شادمانى مشغول باشند .